بچه که بودیم، تغریبا هشت نه سالگی فصل بهار و تابستان میرفتیم با محمد رضا و جواد توی انبار و سوله هایی که برای برداشت پسته استفاده میشدند و نردبان بلندی میگذاشتیم که تا زیر شیروانی میرسید و بعد از توی سوراخ های دیوارها و زیر پشم شیشه های سقف، گنجشک ها و جوجه گنجشک ها رو میگرفتیم بعضی هاشون هنوز پر در نیاورده بودند، من هیچ وقت سرشون رو نمیکندم، چندشم میشد، دلم براشون میسوخت، بعد اونها رو می شستیم و توی یه تابه بزرگ سرخشون میکردیم و میخوردیم ....

آدم تا مغز استخوانش میسوزد وقتی دستهایش که تنها دارایی اش هستند را از گور بیرون آورده باشد اما رهگزران بجای محبت در دستهایش آتش گذاشته باشند.

آدم دهانش میسوزد ، وقتی قرار است بوسه هایش را پس بگیرد، بوسه هایش را باید در ته تاریکی اتاقش، ذره ذره از دهان سیگار پس بگیرد ...

علی مرادی / ۱۳۹۶/۰۵/۲۳ , ۱۲:۱ ق.ظ

آدم

گوشهایش درد میگیرد

وقتی

نه در آن همه همهمه

نه در این همه سکوت

تورا نمیشنود